Sijo Leung Ting
(11 st. mistrzowski)

Leung Ting rozpoczął trening Wing Tsun Kung Fu w wieku 13 lat. Jego pierwszymi instruktorami byli wujowie - Cheng Fook i Cheng Pak, ćwiczący w szkole Yip Mana. Mając 18 lat Leung Ting został asystentem w ich klubie i pomagał w jego prowadzeniu. Dopiero później był osobiście nauczany przez Yip Mana i został ostatnim prywatnym uczniem Wielkiego Mistrza. Poznawał koncepcję Wing Tsun Kung Fu w ostatniej fazie nauczania Yip Mana jako prywatny uczeń "za zamkniętymi drzwiami". Dzięki temu zostały mu przekazane najbardziej dopracowane techniki pod kątem skuteczności.
Oznacza to więc, że Wing Tsun z przekazu Leung Tinga różni się od innych odmian nauczanych w latach 50-tych. Sijo zmienił pisownię nazwy tego stylu (z Wing Chun na Wing Tsun), aby odróżnić swój przekaz od pozostałych uczniów Yip Mana. W 1972 roku założył International Wing Tsun Association. Propagował Wing Tsun w Europie, a w latach osiemdziesiątych XX wieku uczynił go najpopularniejszą odmianą kung fu. Największym osiągnięciem Leung Tinga jest dopracowanie wraz z Yip Manem programu nauczania stylu Wing Tsun Kung Fu pozwalającego na przekazywanie wiedzy większym grupom osób. Ta specyficzna sztuka walki, która zawsze była przekazywana bezpośrednio z mistrza na ucznia wymagała usystematyzowania na potrzeby tworzenia większych szkół. Dzięki stworzeniu programu nauczania instruktorzy przekazują wiedzę swoim uczniom według jednolitych wytycznych, logicznych dla rozwoju ucznia.
Leung Ting rozpropagował Wing Tsun Kung Fu na cały świat. Jest autorem ponad 50 książek na temat Wing Tsun oraz innych styli. Jedne z nich opisują historię sztuk walki, inne są praktycznymi podręcznikami ich nauki. Dwie publikacje na temat podstawowych form w Wing Tsun Kung Fu („Siu Nim Tau” oraz „Chum Kiu”) zostały wydane w Polsce.